Friday, 18 June 2010

29 (y un mes :P)

365 días han dado para mucho, una vez más. En este tiempo he vuelto a tener esa sensación de verme en una macedonia humana. Una amalgama de personalidades nuevas, viejas que reaparecen y viejas que he conocido en mayor profundidad.
Tal vez este año haya sido el más “humano”. Supongo que mi trabajo, aunque apasionante cuando las circunstancias lo permiten, ha sido tranquilo en su mayor parte, lo que me ha permitido concentrarme más en la otra especie con la que comparto la mayor parte de mi tiempo.
Sin embargo, también pienso que este año, por muchas y muy diferentes razones, he sido testigo (y a veces protagonista) de situaciones en las que unos y otros han mostrado su verdadera cara. Esto último puede sonar algo negativo. Y así. Este año mi lóbulo temporal ha acumulado bastantes sorpresas tristes por lo que respecta a la calidad humana de algunas personas.
Aunque soy una persona positiva, esto es algo que he ido guardando dentro, soltándolo puntualmente como el vapor que se escapa de una válvula en una olla express. Por eso me he visto en la necesidad de plasmarlo y liberarme de algo malo, que no quiero tener dentro.
Por otro lado, y retomando “the bright side of life” que me caracteriza, este año ha sido otro de los grandes. Decepciones personales a parte (que no merece más que las líneas de arriba), la nota está cerca de la Matrícula de Honor. He conseguido prácticamente todo lo que me he propuesto.
Tengo un jefe con un claro problema de exceso de control, que no permite que uno pueda expandirse. A eso hay que añadirle la falta de casuística en la que nos estamos viendo últimamente. Pero a nivel profesional, y en vista de cómo está el panorama general, mi situación es cuasi perfecta. Tengo un buen sueldo y un horario envidiable. La calidad humana de la gente con la que trabajo ha ido variando, encontrándome con verdadera calaña y con auténticos amigos. Una vez más, me quedo con estos últimos, con los que pretendo seguir mi camino en el mundo de la conservación, y donde haga falta!
He pasado de un estado de libertinaje y promiscuidad a la vida en pareja, en el que, para sorpresa mía (y muchos…), me encuentro muy a “gustico”. Y es prácticamente todo gracias a ella, que sabe capearme y aguantar mis locura, mi “culo-inquietismo” y mi tendencia al masoquismo deportivo.
A nivel familiar sólo puedo seguir diciendo cosas buenas. Tengo la suerte de tener unos padres que me apoyan en todo. Y eso es altamente valioso, teniendo en cuenta que ellos también son conocedores de mi modus operandi. El mayor de mis hermanos pretende conquistar el planeta con un ejército formado por sus pequeños vástagos…. Pero por lo demás, todo dentro de la normalidad :P
Los otros 2 miembros de la camada están genial. Este año también ha sido importante para ellos. Sobrevivir a la crisis económica y echar para adelante una familia, acabar una carrera y enfrentarse al mundo laboral han sido retos que han superado no sin dificultades, pero con holgura y mucho, mucho arte.
¿Y yo? Después de unas cuantas líneas, no he hablado de mi más que para “criticar” lo mala gente que puedo haberme encontrado. ¿Y qué he hecho este año?
Para variar, sigo aprendiendo. Mayor, pero no más viejo. Así es como me siento. Veo las cosas desde un punto de vista aún más pragmático e intento racionalizarlo todo. Esto es bueno frente a los problemas que están relacionados con la sustancia gris, propia o ajena. Para los problemas de corazón, sangre y vísceras, me veo con problemas para separar esa forma demasiado fría de afrontarlos, por lo que el resultado no siempre es el deseado. Pero no creo ser más frío. Este año he sentido mucho más. Me he emocionado hasta la lágrima al subir el Teide y pensar en los míos, se me han producido un nudo en la garganta un gran número de canciones que evocan recuerdos y sentimientos atrapados y enterrados, he llorado con situaciones y películas que antes no me hubieran producido más que pena moderada.
A pesar de mi inutilidad para resolver muchos de los rompecabezas sentimentales, estoy contento porque sigo emocionándome con una puesta de sol, con una tarde con los amigos o con un “momento de calidad” con ella.
¿Y ahora? Pues a seguir aprendiendo. Quiero ser mejor persona, mejor profesional, mejor amante y novio, mejor amigo… Pero también quiero superar algunos retos personales como crear mi propia tabla de surf, ser mejor jugador de rugby o poder disfrutar de los deportes de tabla. Tal vez estos últimos retos deben ir ligados al cromosoma “Y” o a mi, todavía no resuelto, síndrome de Peter Pan, pero quiero poder escribir el año que viene que todo sigue yéndome a pedir de boca y que, además, he conseguido mejorar. Y, sobre todo, que vosotros lo podáis leer, compartir y disfrutar conmigo.
Como les digo a mis padres cuando me felicitan por mi cumpleaños: “Felicidades a vosotros" que esto (osea un servidor) es, en mayor o menor medida, culpa vuestra :P

3 comments:

David said...

Bonito texto resumen de "otra temporada" más dando porculio.

Un abrazo master, no cambies.

(Por cierto, en el diseño de plantillas de blogger han añadido un botón de diseño con nuevas posibilidades, están muy guapas... ah! y acuérdate de justificar el texto a lo ancho, queda mucho mejor).

Ya me callo

Anonymous said...

No se per què tinc la impresió de que vagi com vagi aquesta nova etapa, alguns passareu ràpid a la llista de persones que ha valgut conèixer...
Segueix traient el que tens, cuidant-los i cuidant-la... I el lado oscuro, mencionar-ho però de passada i a otra cosa mariposa...que hem vingut aquí per aprofitar els segons. Un petó!

Anonymous said...

Enhorabuena Pasqui, te lo mereces todo!!